اینجا در میانه كویر مركزی ایران، 'نوش آباد' شهری است كه مردمانش، چون به هشتم محرم می رسند، با برپایی آیین سنتی، مذهبی خیمه برداری قافله عشق را در آغاز سفر تاریخی به كربلای نینوا همراه می شوند تا ترجمانی باشد بر تعبیر هر روز عاشورا و هر مكان كربلا است.

به گزارش ایرنا، مردم مومن و دین مدار نوش آباد، بیش از یك قرن است كه ورود قافله حسینی را به كربلا بازآفرینی می كنند تا میراثی شود برای همه عصرها و نسل ها كه حسین (ع)، همانا كه چراغی است كه خاموش نخواهد شد.

آیین سنتی و مذهبی خیمه برداری نوش آباد، نه تنها یك تعزیه كه ادامه حركت آگاهی بخش كاروان عاشورای 61 هجری است كه هنوز همتی هم ركاب با كاروان توحیدی حسینی می طلبد.

در ابتدای مراسم، جماعتی كه لباس سبز پوشیده اند، سوار بر اسب و شتر در نقش اولیا به دعوت مردم كوفه به حركت در می آیند، انگار آنكه هنوز قافله امام است كه آمده تا صف اصحاب عاشورایی را از مردمانی كه دین را در جستجوی نام و نان بر زبان دارند، جدا كند.

اما در میانه راه است كه سپاه فاجعه نزدیك می شود، جماعتی در نقش 'اشقیا' كه یادآور لشكریان یزید است با تجهیزات و نفرات دو چندان، راه را بر كاروان حسینی می بندند و آنها را به ناحیه ای بیابانی رهنمون می كنند و اما در باور این مردم، قافله حسین علیه السلام تنها نیست، كه فرشتگان همراه امام شده اند و از اینروست كه با حضور دو كاروان تعزیه خوان 'اولیا' و 'اشقیا' كه با تشریفات خاص در حركت هستند، تعدادی از كودكان كه لباس فرشتگان را پوشیده اند، قبیله عشق را بدرقه می كنند.

هر كاروان بوسیله پرچم هایی برافراشته از هم مشخص شده و هركدام نیز با نوعی از دسته های موزیك همراهی می شوند، تا هر بیننده را به خویش خواند كه كدامی؟ همركاب حسین گشته ای یا در گروه شقاوت، اسیر دنیا شده ای. خیمه ها در طول مسیر كاروان در طبق هایی كه با پارچه سبز پوشیده شده توسط كودكانی كه لباس فرشتگان پوشیده اند حمل می شود.

تهیه خیمه ها نیز نذر اهالی است كه چون به حاجت خود رسیدند پارچه ای را به هیات آورده و توسط خیاطان هیات كه بیشتر آنهابانوان هستند دوخته می شود.

كاروان شبیه خوانان، مسیر خیابان اصلی شهر را به طرف ضلع غربی امامزاده محمد (ع) شهر نوش آباد طی می كنند تا به جایگاه مخصوص خیمه های حسینی می رسند و آنگاه هر یك از شبیه خوانان با رجزخوانی، خیمه ای را برپا می كنند.

ترتیب خیمه ها نیز به این شكل است كه بر بالای یك بلندی، خیمه های حسینی به شكل نیم دایره قرار دارد و در دیگر سو در كنار نهر علقمه، خیمه های شبیه خوانان اشقیا. اما خیمه كوبی روز هشتم، مقدمه ای بر خیمه برداری عصر یازدهم محرم است.

دیری است كه جماعتی انبوه در این روز، در میدان 20 هكتاری تعزیه بر روی پشته های خاك می نشینند تا مناظره عقل و جهل یا نور و ظلمت را به چشم ببینند.

از آن نیمروز داغ كه آسمان كربلا به خون شش ماهه ابی عبدالله رنگین شد و زمین تفتیده نینوا از خون فرزند رسول الله (ص) سیراب شد، آتشی بر جان افتاد كه هنوز كه هنوز است، قافله عاشقان در جوش و خروش است.

قریب یك قرن است كه مردم مومن نوش آباد، چون به عصر یازدهم محرم می رسند، حماسه رویارویی حق در برابر باطل را با شیواترین تصویر به قضاوت نسل ها و عصرها می گذارند تا مباد آنكه این شعله خاموش شود.

مردم این شهر، بنا به سنت دیرین خود، در عصر یازدهم محرم، با اجرای آیین خیمه برداری، رسالت سید مظلومان عالم را بلندتر از هر زمان فریاد می كنند، كه حیات، جزعقیده و جهاد نیست و برای اصلاح امور امت باید از جان گذشت.

یك قرن است كه در یازدهمین روز محرم، هزاران ایرانی، به شمالی ترین نقطه استان اصفهان سفر می كنند تا در مراسم خیمه برداری نوش آباد شركت كنند و نه سرمای استخوان سوز زمستان و نه گرمای طاقت فرسای تابستان كویر نتوانسته مانع از این حضور عاشقانه آنان شود.

آغاز این مراسم، تعزیه شهادت حضرت حسین بن علی (ع) است و پس آنگاه لشگریان یزید، آنان كه سواره اند، پیكر شهدا را با 'سُُم اسبان' خود گرفته و آنان كه پیاده اند، با نیزه و سنگ بر پیكر شهدا می تازند و انبوهی از جمعیت است كه زنان و كودكان را با تازیانه می نوازند و خیمه ها را در جهل و كین خود به آتش می كشند.

آن هنگام كه آتش خیمه ها نشست و 'آل الله' را سوار بر شتر بی جهاز به اسارت بردند، جماعتی را می بینی كه سر و روی خود را با پارچه سیاه پوشانده اند و تكه هایی از چوب نی را از بالای سر برهم می زنند و به میدان می آیند، می گریند و می گردند و نوحه سر می كنند:

ای خیل عرب، خیل عرب، حرمت از این كشته بدارید

هرچند شهید است، غریب است، به خاكش بسپارید

اینان، حماسه زنان بنی اسد را باز آفرینی می كنند كه چون بی وفایی مردان را دیدند، به یاری میهمان كربلا آمدند اما زودا كه خنجر شمر، حنجر حسین بن علی (ع) را برید و گلوی عطشناك طفل صغیر را تیر حرمله در هم درید.

' زودا ' كه زینب در غروب عصر یازدهم، از میان آتش و دود، ندای غربت 'یا اَبَتاه' برآورد. زودا كه طفلان حرم نبوی، با پای برهنه در میان خار ها استغاثه ' یا اُماه' برآورند.

چه مصیبتی است كه بازآفرینی آن هم بعد از یك هزار و 400 سال، تكرار مظلومیت و معصومیت خاندان پیغمبر خداست.

و چه مظلومیتی در طنین 'هل من ناصر حسین (ع)' نهفته است ...

شهر 12 هزار نفری نوش آباد، در پنج كیلومتری شمال كاشان واقع شده و از توابع شهرستان آران و بیدگل است.

گزارش از: سید جلال جلیلی